இளையராஜா ,அவரது ஆன்மிகம் மற்றும் காப்புரிமை

21/3/17 .இளையராஜா காப்புரிமை விவகாரத்தில் என்னை கவர்ந்தது இளையராஜாவின் நிலைப்பாடோ எஸ் பி பி யின் நிலைப்பாடோ அல்ல .பல பண்டிதர்கள் மற்றும் பாமரர்களின் நிலைபாடுகள் தான் .Cultural Studies , Ethics ,Morality ஆகியவற்றில் ஆர்வம் உடையவன் என்பதால் நம்மவர்களுடைய அறம் சார்ந்த விருப்பு வெறுப்புகள் சுவாரஸ்யமாக இருந்தன .இந்நிலையில் ஓரிருவருடைய நிலை தகவல்கள் நமது சமுதாயத்தின் பொது புத்தியை ஆய்வதற்கான வகை மாதிரிகளாக இருந்தன .அவற்றில் இரண்டு /மூன்று விஷயங்களை எடுத்து ஆராயலாம் என்று எண்ணுகிறேன் .முதலில் அரவிந்தன் கன்னையனது “ரமண மஹரிஷியும் இளையராஜா எனும் போலிச் சாமியாரும் ”
(https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10208536401267132&set=a.3507118196271.126776.1221294625&type=3&theater)என்ற பதிவை பார்ப்போம் .தன்னை ஒரு முதலாளித்துவர் என்று அறிவித்து கொள்ளும் அரவிந்தன் இளைய ராஜா காப்புரிமை பெற முயல்வதை தவறென்று கூறவில்லை .ஆனால் இளைய ராஜாவின் ஆன்மீக நிலைபாட்டிற்கும் லௌகீக நிலைப்பாட்டிற்கும் இடையே இருக்கும் முரண்பாடை ,அவர் முன்வைக்கும் பிம்பத்தை தாம் கண்டிப்பதாக கூறுகிறார் .முதலில் அரவிந்தன் வைக்கும் சிறு குற்றச்சாட்டுகளை பார்த்து விடுவோம் .
1) ஆத்ம திருப்தி விவகாரம் : ராஜ் கிரண் தனிப்பட்ட திருப்தி என்னும் பொருளில் இந்த சொல்லை பயன் படுத்தி இருக்கிறார் .ராஜா தனது தத்துவ பள்ளியின் போக்கில் இருந்து ஆத்மாவிற்கு ஏது திருப்தி என்று கேட்டுள்ளார் .நான் அந்த அர்த்தத்தில் சொல்லவில்லை என்று ராஜ் கிரண் பதிலுரைத்து சென்றிருக்கலாம் .ஆனால் அவர் ஒருவகையான epiphanyயை அடைந்ததற்கு ராஜா என்ன செய்வார் ?
2) படத்தை மறுத்தது : மேலும் ஒரு sentimental attachment கொண்ட பொருளை அவர் விரும்பவில்லை .அவ்வளவே .உடனே அவர் திருவோடு மட்டும் தான் வைத்திருக்கிறாரா என்று கேட்பதை என்னவென்று சொல்ல ?
3) பாடலாசிரியருக்கு பங்கு + ஏனையோர் பேர்களை கேசட் அட்டையில் போடும் விவகாரம் : பாடலாசிரியர்கள் தனி நீதிமன்ற ஆணை பெறவில்லை .இந்நிலையில் ராஜா அவர்களுக்கு உதவுவதற்கு முன்வருவதில் என்ன தவறு ?அனைவர் பெயரையும் அச்சிட அந்தக்கால ஒலிநாடா அட்டைகளில் இடமிருந்திருக்குமா என்ன ?
4) மேடை கலைஞர்கள் / மெல்லிசை குழுக்கள் பாதிக்கப்படும் : இளையராஜாவின் காப்புரிமை முகவர் தெளிவாக கூறிவிட்டார் .சிறு குழுக்கள் மீது தாங்கள் நடவடிக்கை எடுக்க போவதில்லை என்று .பின்னர் எதற்கு இந்த பொய் பிரச்சாரம் ?
****************************************************************************************************************
இனி முக்கிய பிரச்சனைக்கு வருவோம் : இளையராஜாவின் ஆன்மிகம் ,அதற்கும் அவர் லௌகீகத்திற்கும் உள்ள பெரு முரண் :
அ ) இளையராஜாவை போலி சாமியார் என்று கூறுவதே ஒரு முரண் தான் .அவர் சந்யாச தீக்ஷை ஏதும் பெறவில்லை .கஷாய தாரணமும் செய்யவில்லை .மடம் ஆரம்பித்து யோகா வியாபாரத்தில் ஈடுபடவில்லை .அவருக்கு தெரிந்த வட்டத்தில் சாமியார் என்று அழைக்க படுகிறார் .அரவிந்தனை நான் நல்ல எழுத்தாளர் என்று கூறினால் அதை வைத்து அவர் MFA மாணவர்களுக்கு படைப்பை பற்றி பாடம் எடுக்க செல்வாரா ?சாமியார் பிம்பம் இளையராஜாவிற்கு இருப்பதின் காரணம் அவரது வாழ்க்கை முறை, அவர் சார்ந்த துறையில் கொஞ்சம் வினோதமாக இருப்பதினால் தான் .(சைவ உணவு ,தத்துவ விசாரம் இத்யாதி ).இதனை கொண்டு அவரை சாமியார் என்று முடிவு செய்வதே தவறு .அவர் சாமியாரே இல்லை என்னும் போது எப்படி போலி சாமியாராக முடியும் .அவர் ஆன்மீகத்தில் ,குறிப்பிட்ட தத்துவத்தில் பெரும் விருப்பம் கொண்டவர் .ஆன்மீக தேடல் உடையவர் .அவ்வளவே .
ஆ ) ராஜா அவரது ஆன்மீக பிம்பத்தை வியாபாரத்திற்கு பயன் படுத்துகிறார் .
பதில் : சுரேஷ் வெங்கடாத்ரியும் அரவிந்தனும் வைத்த இந்த குற்றச்சாட்டை பார்த்த போது சிரிப்பு தான் வந்தது .ராஜா பட்டையும் கொட்டையுமாக இருக்கிறார் என்பதற்காகவா நாம் ஹே ராம் பாடல்களை மெச்சுகிறோம்? .அவர் அத்வைதி என்பதனால் தான் பேருந்து ஓட்டுனர்கள் அவர் பாடல்களை தேடிப்பிடித்து சேகரிக்கிறார்களா ?? உண்மையில் ஆன்மீக பிம்பம் திரை துறையில் ஒருவரை தனிமைபடுத்தி ,பொருளாதார ரீதியாக கடும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் .
இ ) இவ்வளவு ஆன்மிகம் பேசுகிறவர் காப்புரிமை எல்லாம் கேட்கலாமா ?
முதலில் இளையராஜாவின் தத்துவ பள்ளி எது என்பதை தெரிந்து கொள்ளுவோம் .எனக்கு தெரிந்த வரையில் ராஜா mysticism மற்றும் ரமணர் வழியிலான அத்வைதம் ஆகியவற்றில் ஈடுபாடு உடையவர் .(அரவிந்தனும் இவ்வாறே புரிந்து கொண்டிருக்கிறார் ).ரமணர் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும் விஷயம் என்னவென்றால் க்ரஹஸ்தர்கள் துறவு மேற்கொண்ட பிறகு தான் ஆத்ம விசாரத்தில் ஈடுபட வேண்டும் என்பதில்லை என்பது தான் .தலைமையாசிரியர் வேலையை விட்டு விட்டு மடத்தில் சேர முயான்றவரிடம் இதை தான் அவர் சொன்னார் .ஒரு வித விலகலோடு உலகியல் வேலைகளை சிறப்பாக செய்யுமாறு வலியுறுத்தினார் .திருவோடு ஏந்தி பிச்சையெடுக்க சொல்லவில்லை .ராமணரே ஒரு நிறுவனத்துடன் தன்னை சம்பந்த படுத்துவதை எதிர்க்கவில்லை .பின்னர் இளையராஜா எதற்காக royalty யை விட்டு கொடுக்க வேண்டும்? .ஒரு குடும்ப தலைவர் என்ற முறையில் செல்வத்தை பாதுகாப்பது அவரது கடமை .அவர் தாமரை இலை நீராக இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதை நாம் தீர்மானிக்க முடியாது .பாரம்பரியமான அத்வைத மடங்களே பரமார்த்திக சத்தியத்தையும் வ்யவஹாரிக சத்தியத்தையும் போட்டு குழப்பிக்கொள்வது இல்லை.காஞ்சி ,சிருங்கேரி மடங்களுக்கு இடையே நடை பெற்ற வழக்குகளையும் சட்ட போராட்டங்களையும் நாம் இப்படி தான் புரிந்து கொள்ள முடியும் .அவதூதருக்கு நிகரான வாழ்க்கை வாழ்ந்த சந்த்ரசேகர பாரதியே தமக்கு ஒரு மடாதிபதி என்ற முறையில் சில கட்டுப்பாடுகள் /தளைகள் உண்டு எனக்கூறுகிறார் .எனவே ராஜா ஏன் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டு பிச்சை எடுக்க செல்லவில்லை என்னும் கேள்வி அர்த்தமற்றது . (சிறிய digression: ரமணரே ஒரு brand /காப்புரிமையை உருவாக்கியிருக்கிறார் தெரியுமா ? ரமணரின் குழுவினருக்கு பிக்ஷ வந்தனம் செய்வதில் திருவண்ணாமலைவாசிகளுக்கு மிகுந்த விருப்பம் உண்டு .இதனை தெரிந்து கொண்ட வேறு ஒரு குழு ,ரமணரின் சிஷ்யர்கள் செல்வதற்கு முன்னரே அவர்கள் செல்லும் வீதியில் அவர்கள் பாடும் சில பொதுவான தோத்திர பாடல்களை பாடி ஏமாற்றி பிக்ஷையை பெற்று செல்வதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தனர் .இதனை குறித்து ரமணரின் குழுவினர் அவரிடம் முறையிட்ட போது ரமணர் இயற்றியதே “அருணாச்சல அக்ஷர மாலை ” .அன்றிலிருந்து இந்த தோத்திரம் ரமணரின் குழுவினரது தனி அடையாளமானது )
ஈ ) ஆன்மீகத்தை வலியுறுத்தும் இசைமைப்பாளர் ராஜா மட்டும் இல்லையே .ரஹ்மானுக்கும் தான் சூஃபி மரபில் பெரிய ஈடுபாடு உண்டு .ஆஸ்கர் விருதை ஏற்கும் போது ,”எல்லா புகழும் இறைவன் ஒருவனுக்கே ” என்று தமது இறை நம்பிக்கையை பறை சாற்றினார் .(அதனை நான் மிக சிறந்த பிரகடனங்களில் ஒன்றாக கருதுகிறேன் .30,000 சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தவுடன் அல்லது மாலுக்கு ஓசியில் படம் பார்க்க போவதற்கு வாய்ப்பு கிடைத்தவுடன் நெற்றியில் இருக்கும் சமய சின்னத்தை அவசர அவசரமாக அழிக்கும் மூடர்கள் ரஹ்மானிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய விஷயங்கள் பல ).ரஹ்மானுக்கும் ஆன்மீக பிம்பம் உண்டு .ஆனால் ,அவரிடம் யாரும் நீங்கள் ஏன் சூஃபி ஞானியை போல் அலைந்து தெரிவதில்லை என்றோ ,ஹராமான திரை துறையில் ஏன் வேலை செய்கிறீர்கள் என்றோ கேட்டதில்லையே .அரவிந்தனுக்கு அத்வைதத்தை பற்றி தெரிவதை விட அதிகமாக இஸ்லாமை பற்றி தெரிந்திருக்கும் .ஆனால் ரஹ்மானை புகழ்வார் ,ராஜாவை இகழ்வார் .ரஹ்மானுக்கு secular scale ,ராஜாவிற்கு spiritual scale .(Digression : ஹிந்துத்வ நண்பர்களுக்கு : ஹிந்து மதம் என்பது ஒரு கலாச்சாரம் ,ஹிந்து மதம் என்பது ஒரு சுத்த சத்துவ நிலை என்றெல்லாம் ஜல்லி அடித்து மந்திர சடங்குகளை ஓரம் கட்டினீர்கள் என்றால் செய்வினையால் பாதிக்க பட்டே மிச்சம் மீதி இருப்பவர்கள் எல்லாம் நிவாரணம் கிடைக்கும் இடத்திற்கு ஓடி விடுவார்கள் .பிரச்சனையில் இருப்பவனுக்கு தேவை தீர்வு .தத்துவ ,பாரம்பரிய பெருமை அல்ல )
உ) அரவிந்தன் இந்த விவகாரத்தில் ஸ்டீவ் ஜாப்சையும் இழுக்கிறார் .முதலாளித்துவ உலகின் பிரதிநிதியாக ,வெற்றியாளராக அவரை முன்னிறுத்துகிறார் .SJ இறந்த போது, தான் எழதிய குறிப்பையும் பகிர்கிறார் .SJ ஜென் பவுத்தத்தை தமது இறுதி நாள் வரை பின்பற்றியவர் என்பதை மறந்து விடுகிறார் .தன மகளை சுமந்துகொண்டிருந்த பெண்ணை தெருவில் விட்ட கதையை எல்லாம் விடுங்கள் ,வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் கூட ஜென் பவுத்தத்தை தமது உலகியல் வாழ்வில் அவர் கொண்டுவரவில்லை .ஒரு பிக்ஷு வழியே அனைத்தையும் கற்றிருந்தாலும் வியாபாரத்தையும் ஆன்மீகத்தையும் போட்டு குழப்பவில்லை .தனது ஆன்மீக பிம்பத்தை ,ஜென் ஈடுபாடை வெளிப்படையாகவே காட்டிக்கொண்டார் ( அவருடையது செவ்வியல் ஜென் .capitalist ஜென் அல்ல .அறுவை சிகிட்சையால் எளிதில் குணப்படுத்தக்கூடிய pancreas புற்று நோயை naturopathy போன்றவற்றால் குணப்படுத்த முயன்று சிக்கி கொண்டதில் இருந்து அவரது நம்பிக்கைகளை புரிந்து கொள்ளலாம் ).தூய ஜென் தத்துவத்தை தியானத்திற்கு பயன் படுத்திக்கொண்டார் .அதனை பெருமையாக வெளியில் சொன்னார் .அத்துடன் வந்த சில தவறான வழிகாட்டுதலால் இறந்தார் .ஆனால் இந்த தத்துவத்தை வியாபாரத்திலோ ,குடும்பவாழ்க்கையிலோ ஜாப்ஸ் பயன்படுத்தவே இல்லை .இதில் அரவிந்தனால் எந்த அற வீழ்ச்சியையும் அடையாளம் காணவும் இயலவில்லை .
****************************************************************************************************************
ராஜா ,ரஹ்மான் ,ஜாப்ஸ் மூன்று பேரின் மத நம்பிக்கைகளையும் தொகுத்து பார்க்கும் போது ,ஒரு வினோதமான விஷயம் தெரிய வருகிறது .மூன்று பேரும் ஏறத்தாழ ஒரே தத்துவத்தை தான் பின்பற்றுகின்றனர் .ராஜாவின் ரமண அத்வைதமும் சூஃபிகளின் அனல் ஹக்கும் பல புள்ளிகளில் சேரும் .ஜென் முறை அத்வைதத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமானது எனக்கருதும் ஆய்வாளர்கள் உள்ளனர் .(பார்க்க : “Advaita Vedanta and Zen Buddhism: Deconstructive Modes of Spiritual Inquiry” by Leesa .S.Davis,). Quiescence என்பது மூன்று தத்துவ மரபுகளிலும் முக்கியமான லக்ஷியமாக உள்ளது .இப்போது நம் முன் வரும் கேள்வி எளிமையானது .ராஜா ,ரஹ்மான் , ஜாப்ஸ் ஆகிய மூன்று நபர்களும் ஒரே விதமான தத்துவ ஆன்மீக நிலைப்பாட்டை கொண்டுள்ளனர் .அதனை வெளிப்படுத்துகின்றனர் .இவர்கள் மூவருக்குமே ஒரு ஆன்மீக பிம்பம் உள்ளது .ஜாப்ஸ் ரஹ்மான் ஆகியோரை எடைபோடும் போது அவர்களது ஆன்மீக நிலைப்பாடு மற்றும் ஆன்மீக பிம்பத்தை குறித்து அரவிந்தனை போன்றோர் கருத்தில் கொள்வதில்லை .வேறு சிலர் அதனை ஒரு சிறப்பான விஷயமாக கருதவும் செய்கின்றனர் .ஆனால் இளையராஜா விஷயத்தில் அவரது ஆன்மிகம் பிரச்சனைக்குள்ளாக்கப்படுகிறது .அது ஒரு விமர்சன ஆயுதமாக மாறுகிறது .ஏன் இந்த வேறுபாடு ? எனக்கென்னவோ ராஜா தமது ஆன்மீகத்தை ஹிந்து மதத்திற்கு அணுக்கமாக ,ஹிந்து மதத்தின் பிரிவாக வெளிப்படுத்துவது தான் அவர் இந்த அடிப்படையில் குறி வைக்க படுவதற்கு காரணம் என தோன்றுகிறது .ஒரு வேளை அவர் இதே அத்வைதத்தை சூஃபியின் மொழியிலோ ஜென்னின் மொழியிலோ பேசி இருந்தால் அரவிந்தன் கன்னையன் உட்பட பலருக்கு அது உவப்பானதாக இருந்திருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன் .

ஜெயமோகனின் மஹாபாரத மறு ஆக்கத்தை குறித்தது

ஜெயமோகனின் மஹாபாரத மறு ஆக்கத்தை குறித்தது . இலக்கிய ஆர்வலர்கள் / திறனாய்வாளர்கள் இந்நூலை வாசிக்கிறார்கள் / வாசிக்காமல் போகிறார்கள் என்பது பிரச்சனையே அல்ல ( இக் கும்பல் பெரும்பாலும் சோம்பேறிகளால் ஆனது 🙂 ).ஆனால் பொது வாசகர்களில் பலர் இதனை வாசிக்கிறார்கள் .பிரதியின் உள்ளே மூழ்குகிறார்கள் .நிச்சயமாக இது ஜெயமோகனின் அபார எழுத்தாற்றலின் வெற்றி தான் .ஆனால் இந்த வெற்றி என்னை பதற்ற படுத்துகிறது .வடமொழியிலோ / பழந்தமிழ் மொழி பெயர்ப்பிலோ மகாபாரதத்தை எல்லோராலும் படிக்க முடியாது .PDF வடிவில் சென்ற நூற்றாண்டில் வந்த மகாபாரதத்தின் முழுமையான மொழிபெயர்ப்பு இணையத்தில் உண்டு .எனக்கு நண்பர் Vijayarahavan Krishnan சில வருடங்களுக்கு முன்னரே அதனை பரிசளித்தார் ( ஜெ இந்த மொழிபெயர்ப்பை குறித்து விரிவாக எழுதியுள்ளார் ) .நண்பர் அருள் செல்வ பேரரசன் Arul Selva Perarasan முழு மஹாபாரதத்தை தற்கால தமிழில் அடிக்குறிப்புக்களை கூட விடாமல் மொழி பெயர்த்து இலவசமாக இணையத்தில் அளிக்கிறார் .இது ஒரு அரும் பெரும் சாதனை ( ஜெ இவரையும் வெகுவாக பாராட்டி விருதும் அளித்துள்ளார் ) .ஸ்ரீ மத்வாசாரியரின் பாரத விளக்கமான ஸ்ரீமன் மஹாபாரத தாத்பர்ய நிர்ணயம் சுமார் 6000 பக்கங்கள் குரோம்பேட்டை ஸ்ரீதரனால் தமிழில் மொழி பெயர்க்க பட்டுள்ளது .(இவரது சாதனை யாரும் அறியாதது) ஆனால் இவற்றை வாசிக்காத நபர்கள் கூட வெண் முரசுவை வாசிப்பார்கள். ஜெயமோகனின் அவர் எழுத்தின் ஆகர்ஷணம் வீச்சு சாதாரணர்களுக்கு / பொது வாசகர்களுக்கு பலமானது .வெண்முரசை வாசித்த பிறகு ஜெ வின் கற்பனை என்ன பாரத செய்தி என்னவென்று புரிந்து கொள்ள முடியாமல் குழம்புவார்கள் …… தொடர்கிறேன் …… மகாபாரதத்தை கையக படுத்துவது , மறு ஆக்கம் செய்வது என்பது காலம் காலமாக நடப்பது தான் .மத்வர் இதனை குறித்தும் 700 வருடங்கள் முன்னரே கூறியுள்ளார் .மகாபாரதம் என்று மட்டுமல்ல ஶிவபராக்ரமங்கள் , பகவத் கீதை போன்றவையும் வேறு சிலரால் சந்தை பண்டமாக திரித்து விற்கபடுகிறது .அங்கு இலக்கிய முயற்சி என்ற நியாயபடுத்தல் கூட கிடையாது .
மகாபாரதம் என்பது வெற்று கதையல்ல .அது இலயட் போன்ற கற்பனை காப்பியமும் அல்ல .அது மோக்ஷ சாத்திரம் . இதனால் தான் நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டியிருக்கிறது . வார்த்தை ஜாலங்களாலும் , நவயுக சித்தாந்தங்களாலும் அது சிதைக்கபடாமல் காக்கப்பட வேண்டும் . இதற்கு நாம் தொடர்ச்சியாக புராணிகர்களை கொண்டு பாரம்பர்ய உபநியாசங்களை நடத்த வேண்டும் .மூல நூலை வாசிக்க ஆன்மீக நாட்டம் உள்ளவர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும் .இந்த புதிய ஆர்வத்தையும் ,அலையையும் அதற்கு பயன்படுத்தலாம் .பி கு : ஹிந்து மதத்தில் முல்லாவா, ஃபத்வாவா என்றெல்லாம் நண்பர்கள் கொந்தளிக்க வேண்டாம் . ஹிந்து மதம் காளிதாசனையும் , ரகுவம்சத்தையும் தடையொன்றும் செய்யவில்லை .மாறாக பாராட்டவே செய்துள்ளது .ஆனால் ரகுவம்சம் என்றுமே ஒரு ப்ரமாண நூலாகாது என்பதில் தெளிவாக இருந்தனர். இன்று அத்தகைய தெளிவு இல்லையோ என்று அஞ்சுகிறேன் .அவ்வளவே

ஹிந்து மதத்தை புரிந்து கொள்ளல்

ஜடாயு சென்ற வாரம்(11/4/17) ஒரு புகைப்படத்தை முக நூலில் பகிர்ந்திருந்தார் .அப்புகைப்படத்தில் ,வங்காளத்தில் கொண்டாடப்பட்ட ராம நவமி விழாவின் ஒரு பகுதியாக ,பதின்ம வயது பெண்களும் ,சில குழந்தைகளும் வாளும் ,கத்தியும் ஏந்தி ஊர்வலம் சென்று கொண்டிருந்தனர் .உடனடியாக இந்த புகைப்படம் விவாத பொருளாகியது.அரவிந்தன் கன்னையன் என்னும் cognoscente (மன்னிக்கவும் ,காலையில் இருந்து Bryson’s dictionary for writers and editors ஐ புரட்டி கொண்டிருந்தேன் ) பாய்ந்து வந்து தமது கண்டனங்களை தெரிவித்தார் .வழமை போல ,ஏனைய அறிவு ஜீவிகளை போல , அவரும் ஹிந்து இயக்கங்களை ஹிட்லரின் நாசி கட்சியினரோடு ஒப்பிட்டார் .அரவிந்தன் இவ்வாறு கூறுகிறார் : “I’ve always maintained that no religion is ‘inherently’ or ‘intrinsically’ free of fundamentalism or militant instinct. The pestilence of Hindutva that is infecting the body of Hinduism has the potential to become a Hindu version of ISIS.I’m deeply pained to see daughters of India acting like the Brownshirts of Himmler’s SS. Just look at the joyless faces they look like soulless automatons brainwashed by dogmatic hatred. Gandhi would’ve wept seeing Rama celebrated thus. Vivekananda would’ve recoiled with horror.”.தொடர்ந்து பலரும் வந்து தமது மதச்சார்பின்மையை ,அறிவீனத்தை எல்லாம் நிரூபித்து சென்றார்கள் .ராமச்சந்திர சர்மா என்னும் கலா ரசிகரும் ,இந்த ஊர்வலத்தை கண்டித்தார் .காரணம் கேட்ட போது ரத்ன சுருக்கமாக “For Hinduism stands for Ahimsa” என பதிலுரைத்தார் .வேறு ஒரு பெண்மணி இந்த ஊர்வலத்தை பார்த்தால் ஸ்ரீ ராமபிரானே அழுதிருப்பார் என்றார் .மற்றொருவர் ,உபன்யாசம் எல்லாம் செய்யும் ஜடாயு இப்படி வன்முறையை ஊக்குவிக்கலாமா என்று கேட்டார்
அதன் பிறகு ஆயுத சட்டம் ,வங்காளத்தில் இந்துக்களின் நிலை ,கேரளாவில் ஹிந்துக்களின் நிலை ,வளர்ச்சி vs வன்முறை என்றெல்லாம் விவாதம் சென்றது.

எனக்கு இந்த விவாதத்தில் ஆர்வம் ஏற்படுத்தியது நம்மவர்களின் ஹிந்து மதம் குறித்த புரிதல்களே .அரவிந்தன் கன்னையன் ,ராமச்சந்திர சர்மா என்று ஒருவர் விடாமல் கேட்கும் கேள்வி உங்கள் அஹிம்சை எங்கே போயிற்று என்பது தான் .அஹிம்சை என்றால் வெட்ட வருபவனுக்கு வசதியாக தலையை காட்டுவது என்று யார் சொன்னார்கள் ?.ஹிந்து மதம் என்றால் இரண்டு கன்னத்திலும் அடிவாங்கிய பிறகு முதுகை காட்ட சொல்லும் மதம் என இவர்கள் எவ்வாறு புரிந்து கொண்டார்கள் ?வீர ராமனை அறியாதவர்கள் யார் ? ராம பக்தரான சமர்த்த ராமதாஸரின் வழிகாட்டுதலில் தானே சத்ரபதி சிவாஜி அதர்மத்திற்கு எதிரான பெரும் போர்களை நடத்தினார் .இந்திய ஞான மரபும் கடும் அஹிம்சை என்பது துறவியற்கான நெறியாக தானே முன்வைக்கிறது .கிரஹஸ்தர்கள் எந்த உயிரையும் துன்புறுத்தக்கூடாது ,ஆனால் தம்மை பாதுகாத்துக்கொள்ள ஆயுதம் எடுக்கலாம் என்பது பல்லாயிர கணக்கான ஆண்டுகளாக இங்கு ஏற்று கொள்ள பட்ட கொள்கை .எனக்கு தெரிந்த வகையில் புத்த மதமும் போர் வேண்டாம் என்று கூறவில்லை .பூர்ண அஹிம்சை என்பது பிக்ஷுக்களுக்கு மட்டுமானது எனக்கூறுகிறது (.இதனை குறித்த ஒரு கட்டுரை :https://www.bcbsdharma.org/…/the-buddha-taught-nonviolence…/).ஜைன சமயமும் மதத்தை காப்பாற்ற ,மக்களை காக்க போரிடலாமென எனக்கூறுகிறது .( ஜைனர்களிடேயே இருக்கும் ஆபிசார வித்யை தொடர்பான சுவடிகளை நானே வாசித்துள்ளேன் .சைவ புராணங்களிலும் இவற்றை சுட்டி காட்டுவர் ).சீக்கியர்களை குறித்து உங்களுக்கே தெரியும் .ஆக அகண்ட பாரதத்தின் எந்த மதத்திலும் வெட்டுபவனுக்கு கழுத்தை காட்டு என்று கூறப்படவில்லை என்பது தெளிவாகிறது .இந்திய தண்டனை சட்டமும் தற்காப்பை தவறென்று வகைபடுத்தவில்லை .சரி ,ஆபிரகாமிய மாதங்களில் இருந்து இந்த கருத்தாக்கம் வந்திருக்குமா என்று கேட்டால் அதற்கும் பதில் “இல்லை”என்பது தான் .யூதர்களின் புனித நூற்களில் இருக்கும் இரத்த சரித்திரங்களை குறித்து நான் கூறி நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதில்லை .Deborah Weissman தமது The Co-existence of Violence and NonViolence in Judaism என்னும் கட்டுரையில் யூத சமயத்தில் வன்முறை போற்றப்பட்டதை ஒத்துக்கொள்கிறார் .இஸ்லாமை குறித்து நான் கூற வேண்டியதில்லை .ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால் மறு கன்னத்தை காட்ட சொன்னவரின் வழியில் வந்தவர்களும் தற்காப்புக்காக தாக்கலாம் என்ற கூறிவந்துள்ளனர் ஆதாரம் :http://www.vatican.va/archive/ENG0015/__P7Z.HTM.இங்கு இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது :”263 The legitimate defense of persons and societies is not an exception to the prohibition against the murder of the innocent that constitutes intentional killing. “The act of self-defense can have a double effect: the preservation of one’s own life; and the killing of the aggressor…. the one is intended, the other is not”. ( monk militia என்பது உருவானதே கிறிஸ்தவத்தின் நிழலில் தான் ).(சில கிறிஸ்தவ பிரிவினர் மட்டும் பிற்காலங்களில் போரிடாமையை வலியுறுத்தினர் )

ஆக உலகில் எங்கும் காணப்படாத ஒரு கருத்தாக்கத்தை ( சாதாரணர்களுக்கும் பூர்ண அஹிம்சை ) இவர்கள் எங்கிருந்து பெற்றார்கள் ? கேள்விக்கான பதில் அரவிந்தனின் வரிகளிலே உள்ளது .அரவிந்தன் காந்தி என்ன நினைப்பார் என்று கேட்கிறார் .ஹிந்து மதம் தொடர்பான விஷயத்திற்கு காந்தியை எதற்கு வம்பிற்கு இழுக்கிறார் என்பது எனக்கு தெரியவில்லை .ஆனால் வெட்ட வருபவனிடம் கழுத்தை ஒப்படைக்க வேண்டும் என ஹிந்து மதம் கூறுகிறது என்ற கருத்தை , இவர் காந்தியின் எழுத்துக்கள் வழியாக தான் புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும் .காந்தி Tolstoy போன்ற anarchistகளின் கிறித்துவ கோட்பாடை ஹிந்து மதத்தில் திணித்தார் .ஹிட்லரை குறித்து யூதர்களை குறித்து Holocaust ஐ குறித்து அடிக்கடி பேசும் கன்னையனுக்கு இரண்டாம் உலக போரின் போது காந்தி யூதர்களுக்கு கொடுத்த உபதேசம் என்னவென்று தெரிந்திருக்கும் .அந்த உபதேசத்தின் படி ,ஹிட்லருக்கு எதிராக போராடாமல் யூதர்கள் கூட்டு தற்கொலை செய்திருக்க வேண்டும் என அரவிந்தன் கருதுகிறாரா ? இல்லையே .பின்பு எதற்காக காந்திய அஹிம்சை வழியை குறித்து மலை பிரசங்கம் செய்கிறார் ? காந்தி இந்திய ஞான மரபை தாமும் தவறாக புரிந்து கொண்டு அடுத்தவர்களையம் தவறாக வழிநடத்தினார் எனக்கூறலாம்

வம்சவ்ருஷாவும் ஸம்ஸ்காராவும்: சில குறிப்புகள்

பைரப்பாவின் வம்சவ்ருஷாவும் , ஆனந்தமூர்த்தியின் ஸம்ஸ்காராவும் ஒ ரே ஆண்டில் , 1965ல் வெளிவந்தது .ஒரு நாவல் பிர்மிங்ஹாமில் வைத்து எழுதபட்டது .மற்றொன்று ஹுப்ளியிலும் குஜராத்திலுமாக எழுத பட்டது . ஸம்ஸ்காரா இலக்கிய தரம் மிகுந்த நாவல் எனக்கருதபட்டது . வம்ச வ்ருக்ஷா பைங்கிளி நாவல் என்று குறை கூறப்பட்டது . ஸம்ஸ்காராவின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு ஏறத்தாறா அனைத்து இந்திய பல்கலைக்கழகங்களிலும் பாடநூலாக நுழைக்கபட்டது .ஆனால் இன்றளவும் வம்ச வ்ருஷா பல்கலைக்கழக நூலகங்களை கூட சென்றடையவில்லை . ஸம்ஸ்காரா அரைவேக்காடு சித்தாந்த சமர்களை தன்னுள் கொண்டு இந்திய ஞான மரபையும் , அந்தண சமூகத்தையும் அவமதித்து அதனாலேயே பல அங்கீகாரங்களை பெற்றது. ஆனால் வம்சவ்ருக்ஷா தனது வாசகனை இத்தகைய வெறுப்பு சுழல்களிலிருந்து விடுவித்து இந்து ஞான மரபை நோக்கி செலுத்தியதுபேசாப் பொருளை பேசத் துணிதல் பெரும் துணிச்சல் .சர்வாதிகார நாடுகளில் அரசாங்கம் படைப்பு தணிக்கையை செய்யும் .இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடு என்பதால் கருத்து தணிக்கை , படைப்பு தணிக்கை ஆகியவற்றை செய்யும் சுமையையும் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் / எழுத்தாள்களர்கள் செய்ய வேண்டியிருந்தது .இதனை கமிசார்களை விட திறமையாகவே அவர்கள் செய்தார்கள் .ஆனால் பைரப்பாவிடம் இவர்களுடைய ஜாலம் பலிக்கவில்லை . வம்ச வ்ருக்ஷாவும் ஆவரணாவும் அவரது துணிச்சலுக்கு இரு உதாரணங்கள் .காலம் பதில் சொல்லும் என்று கூறுவார்கள் .பல நேரங்களில் காலம் பதில் சொல்லும் போது கேட்பார் யாரும் இருக்கமாட்டார்கள் .ஆனால் ஸம்ஸ்காரா வம்ச வ்ருக்ஷா விவகார த்தில் காலம் சொல்லும் பதிலை சம்பந்த பட்டவர்கள் கேட்டார்கள் .ஸம்ஸ்காராவின் தட்டையான தன்மையையும் வம்சவ்ருக்ஷாவின் ஆழத்தையும் உணராத வாசகர்கள் மிகக் குறைவு . இருத்தலியம் பித்தளை ஈயம் என்றெல்லாம் கூறி ஸம்ஸ்காரா வை ஸம்ரக்ஷிக்க இனி முடியாது .ஜெயமோகன் வம்சவ்ருக்ஷாவை அந்தண மேட்டிமை , சடங்காச்சாரங்கள் ஆகியவற்றை கண்டிக்கும் பிரதியாக பார்க்கிறார் .ஆனால் நான் அவருக்கு நேர் எதிரான விதத்தில் இப்பிரதியை காண்கிறேன் . pleasure x happiness என்ற விதத்தில் இப்பிரதியை புரிந்து கொண்டிருக்கிறேன் . தர்மம் , கர்ம யோகம் ஆகியவற்றை குறித்த பைரப்பாவின் புரிதல்களும் இதில் உள்ளன .இந்த நாவலை வாசித்த போது , கதையின் ஒரு சரடு ஏற்கனவே எங்கோ வாசித்த விஷயம் போல தோன்றியது .பைரப்பா ,சுரேந்த்ர நாத் தாஸ் குப்தாவை , இந்த நாவலில் ஒரு பாத்திரமாக படைத்துள்ளார் என்று சற்று நேரத்திற்கு பிறகு தான் புரிந்தது .பைரப்பாவிற்கு மரியாதை செய்வதற்கு , அவருக்கு விருதுகள் அளிப்பதற்கு இன்னும் நேரமுள்ளது .இவர் ஒருவருக்காவது வாழும் நாளிலே சிறப்புகள் செய்யப்படட்டும் . ஜெயமோகனின் கட்டுரைகள் இல்லால் இருந்தால் தமிழகத்தில் ஒரு தலைமுறைக்கு பைரப்பாவை தெரியாமல் போயிருக்கும் .பைரப்பாவிற்கு ஞானபீடம் அளிப்பதின் வாயிலாக நாம் அவருக்கு மரியாதை செய்கிறோம் என்பது மட்டுமல்ல பொருள் . அவரை மேலும் பல வாசகர்களிடம் அழைத்து செல்கிறோம் என்பதும் தான் பொருள்.

பராக்கிய தந்திரம்

பராக்கிய தந்திரம் என்னும் தொன்மையான சைவ சித்தாந்த நூலை வாசித்து கொண்டிருந்தேன் .இந்நூலின் ஆறாவது படலம் மந்த்ரோத்தாரம் ,மந்த்ர லக்ஷ்ணம் ஆகியற்றை விளக்குகிறது .முழு நூலுமே ப்ரகாசர் (சிவனுக்கு வரும் ச .தட்டச்சில் அவ்வெழுத்து அடிப்பது சிரமமாக உள்ளது ) மற்றும் ப்ரதோதரர் ஆகிய இருவருக்குமான உரையாடலாக உள்ளது .ப்ரதோதரர் பூர்வ பக்ஷ கேள்விகளை எழுப்ப ப்ரகாசர் அவற்றிற்கு பதில்களை உரைக்கிறார் .சாதாரணமாக மந்திர பகுதியில் அதிகம் தத்துவ விவாதம் இருக்காது .ஆனால் இந்நூலில் மந்திரங்கள் தொடர்பான பகுதியிலும் தத்துவ விவாதங்கள் வருகின்றன .மந்திரங்கள் வட மொழி இலக்கண விதிகளை அனுசரித்து இருக்க வேண்டுமா ? மந்திர சொற்களுக்கு எப்படி பொருள் கொள்வது என பல கேள்விகளை ப்ரதோதரர் எழுப்ப அவற்றிற்கெல்லாம் ப்ரகாசர் தகுந்த பதில்களை அளிக்கிறார் .இதில் எனக்கு பிடித்த பகுதி பூர்வ மீமாம்ஸக த்வனியோடு கூடிய சில கேள்விகள் தான் .ப்ரதோதரர் கேட்கிறார்: ,”மந்திரங்கள் அவற்றின் சொந்த இயல்பு காரணமாகவே பலன் தருகின்றன என்று சொல்ல முடியாதா ? சடங்குகள் தாமே பலன் தருமே ? இதில் தேவதைகளை ஸ்வதந்தரமாக பலன் தரும் ஆற்றல் உள்ளவர்கள் என எண்ணுவதற்கான தேவை என்ன ?தேவதைகள் மந்திரத்தால் எழுப்ப படுகிறவர்கள் தானே ?” .இக்கேள்விகள் மிக முக்கியமானவை .இன்று பூர்வ மீமாம்ஸகர்கள் பெரும்பாலும் இல்லை என்று கூறி விடலாம் .ஆனால் அவர்களது சித்தாந்தம் ,அதாவது தேவதையை தாண்டிய மந்திரங்கள் அல்லது தேவதை இல்லாமலே பலன் தரும் மந்திரங்கள் மற்றும் சடங்குகள் என்னும் கோட்பாடு உயிர்ப்புடன் தான் இருக்கிறது .அநேகமாக ஆதி தாந்த்ரீக பவுத்தர்கள் இதனை பூர்வ மீமாம்ஸ பிரிவில் இருந்து கடன் வாங்கி பயன்படுத்தியிருப்பார்கள் (பிற்கால வஜ்ராயண பவுத்தர்கள் தேவதைகளை உள்ளிழுத்துக்கொண்டனர் ). உயர் தத்துவம் பேசலாம் .ஆனால் பேய் பிடித்தால் மந்த்ர ப்ரயோகம் தான் செய்ய வேண்டும் .ஹிந்து தேவதைகளை எள்ளி நகையாடிவிட்டு அவர்களது மந்திரத்தை ஏன் ஜபிக்கிறாய் என்று அடுத்தவர்கள் கேட்டால் என்ன சொல்வது ?இந்த தர்மசங்கடத்தை தவிர்க்க மந்திரசாஸ்திரத்தை ஒரு தொழில் நுட்பம் ,அதற்கு தேவதைகள் தேவை இல்லை என்ற விளக்கத்தை கொடுத்தனர் .பல நூற்றாண்டுகள் கழிந்தும் இந்த விளக்கம் புழக்கத்தில் இருக்க தான் செய்கிறது .இன்றய புது யுக சாமியார்கள் பலரும் பல தொன்மையான மந்திரங்களை பயன் படுத்துகின்றனர் .அவை மட்டுமே பலன் தரும் என்பதால் அவற்றை பயன்படுத்திதான் பிழைக்க வேண்டும் .ஆனால் மந்திரபலன் என்பது மந்திர தேவதை தருவது என்பதை ஒத்துக்கொள்ளவும் முடியாது .தேவதையை ஏற்றுக்கொண்டால் ஆச்சார அனுஷ்டானங்களையும் ஏற்று கொள்ள வேண்டுமே .பின்னர் எப்படி கையில் சிக்கிய அனைவரையும் அத்தனைக்கும் ஆசைப்பட வழிகாட்ட முடியும் .எனவே இவர்களும் மந்த்ர உபாசனை என்பது ஒரு தொழிற்நுட்பம் என்றே கூறுவார்கள் .மந்த்ர ஜபம் என்று கூறாமல் mantra chanting என்று கூறுவார்கள் .அக புற தூய்மை இன்றி உச்சாடனம் செய்ய ஊக்குவிப்பார்கள் .மந்த்ரம் அதிர்வுகளை உருவாக்குகிறது .Positive Energy யை தருகிறது என்று கூறி மந்த்ர பலம் தரும் தேவதைகளை கவனமாக தவிர்த்து விடுவார்கள் .ப்ரகாசர் தெளிவாக கூறுகிறார் ,மந்திர ஜபம் ,யாக ஹோமாதிகள் தேவதையின் அருள் இல்லாமல் எந்த பலனையும் தராது என்று .செய்யும் ஜபமும் ,கிரியைகளும் அந்த அந்த தேவதைகளின் கருணையால் தான் பயன் தருகின்றன .

பைரப்பாவின் ’பித்தி’: பெருந்துயர்களைத் தாண்டி வாழ்தல் – அனீஷ் கிருஷ்ணன் நாயர்

நான் பைரப்பாவின் பெயரை முதல்முறை பார்த்தது ஜெயமோகனின் புத்தகத்தில்தான். கன்னட இலக்கியம் என்றாலே கிரீஷ்கர்னாட், ஆனந்த மூர்த்தி என்றுதான் கல்விபுலத்தில் பேசுவார்கள். அவர்கள் முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் அல்லவா? பைரப்பாவின் பெயர் அதிகமாகப் புழங்கியது இல்லை. பைரப்பாவின் படைப்புகளுள் நான் முதலில் வாசித்தது ‘ஆவரணா.’ பின்னர் ‘வம்சவ்ருக்ஷ’, ‘மந்த்ரா’, ‘பர்வம்’ எனத் தேடித்தேடி படிக்கத் தொடங்கினேன். பைரப்பாவைக் குறித்து மேலும் தெரிந்துகொள்ள முயன்றபோது அதிகம் தகவல்கள் கிடைக்கவில்லை. தத்துவப் பேராசிரியர், சாஹித்ய அகாதமி பரிசு பெற்றவர், இடதுசாரி இலக்கிய ஏதேச்சாதிகாரத்திற்கு எதிரானவர் என்ற அளவில்தான் சில இணையக் கட்டுரைகள் கிடைத்தன. இந்நிலையில் பெங்களூருவில் ஒரு சிறு புத்தகக் கடையில் புத்தக அடுக்குகளைக் குடைந்துகொண்டு இருந்தபோது பைரப்பாவின் சுயசரிதையான ‘பித்தி’யின் (Bhitti) ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு சிக்கியது. எஸ்.ராமஸ்வாமி மற்றும் எல்.வி.சாந்தகுமாரி ஆகியோர் இணைந்து மொழிபெயர்த்த இந்த 660 பக்கப் புத்தகத்தை நான் வாசித்த ஆகச்சிறந்த சுயசரிதைகளில் ஒன்று என்று எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் சொல்வேன்.

I

பித்தி என்ற கன்னட வார்த்தைக்கு இங்கே சித்திரச் சீலை என்பது நெருக்கமான ஒரு பொருளைத் தரும்.

பைரப்பா ஷானுபோகர்களாக (ஊர் கணக்கர்கள் மற்றும் மிராசுதாரர்கள்) இருந்த பிராம்மணக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். பெரிய குடும்பம். ஆனால் அதிக அளவு வருமானம் இல்லை. ஷானுபோகர்தான் நில அளவீடு, குத்தகைக் கணக்கு, வரி வசூல் போன்றவற்றை ஒழுங்கு செய்ய வேண்டும். ஆனால் பைரப்பாவின் தந்தைக்கு இதிலெல்லாம் ஆர்வமில்லை. அவரது ஆர்வமெல்லாம் ஊரைச் சுற்றுவதிலும் உணவகங்களுக்குச் சென்று விதவிதமாக உண்பதிலும்தான் இருந்தது. பொறுப்பு என்பது சிறது கூட இல்லை. தலைமுறை தலைமுறையாக இருக்கும் பதவியும் பறிபோய், பிச்சை எடுக்க வேண்டிய நிலை வருமோ என்ற எண்ணம் பைரப்பாவின் தாயாருக்கு வந்தது. ஒரு கட்டத்தில் அந்தப் பெண்மணியே குழந்தைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் சென்று, ஒரு ஷானுபோகர் செய்ய வேண்டிய கணக்கு வழக்கு பார்க்கும் வேலையைச் செய்கிறார். ஆண்களை விடவும் தெளிவாக ஆவணங்களைப் பராமரிக்கிறார். பைரப்பாவின் தந்தை பெயருக்குத்தான் அதிகாரி. ஆனால் கிராம அதிகாரி செய்ய வேண்டிய அனைத்து வேலைகளையும் பைரப்பாவின் தாய்தான் செய்கிறார்.

தீண்டாமை, ஜாதிப் பாகுபாடு ஆகியவற்றைக் குறித்து பைரப்பா காட்டும் சித்திரம் விசித்தரமானது. பிராம்மணர்கள் பிராம்மணரல்லாத ஜாதியை சார்ந்தவர்கள் வீட்டிலிருந்து சமைக்கப்பட்ட உணவுப் பொருட்கள் எதையும் உண்ணக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடு மிகத்தீவிரமாக இருந்த காலம். ஒருமுறை பைரப்பா அவரது பிராம்மணரல்லாத நண்பர் ஒருவர் வீட்டிலிருந்து உணவருந்தி விடுகிறார். இதனைத் தெரிந்துகொண்ட வைதீக வாத்தியார் ஏகக்கலாட்டா செய்கிறார். விஷயம் கேள்விபட்ட பைரப்பாவின் அம்மா அவரது நண்பரின் தாயைத் திட்டுகிறாள். உணவு கொடுத்ததற்கு அல்ல, அடுத்தவர்களுக்குத் தெரியுமாறு கொடுத்ததற்கு. ‘ஏதாவது தூணுக்குப் பின்னாலோ அல்லது வீட்டிற்குள்ளேயோ வைத்துக் கொடுத்திருக்க கூடாதா’ (பக்கம் 13) என்று கேட்கிறார். ஜாதி ரீதியான பாகுபாடு என்பது 1940களில் நாம் நினைத்ததைப் போன்று இறுக்கமானதல்ல.

பிளேக் அவரது ஒரு சகோதரனையும் ஒரு சகோதிரியையும் வாரிச் செல்கிறது. இந்த அகால மரணங்கள் பைரப்பாவைக் கடுமையாகப் பாதிக்கின்றன. இதற்குப் பிறகு, பள்ளிப் படிப்பிற்காக பைரப்பாவை அவரது அம்மா தமது அண்ணனிடம் ஒப்படைக்கிறார். போலிஸ்காரராக இருந்து பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டு வைதீக/கோவில் காரியங்களில் ஈடுபட்டு வரும் மாமாவிடம் சிக்கி பைரப்பா படாத பாடுபடுகிறார். ஒருமுறை மாமாவையும் ஒரு வேலைக்காரப் பெண்மணியையும் கோவிலுக்குள் வைத்து ரசாபாசமான கோலத்தில் பார்த்துவிடுகிறார். அதற்குப் பிறகு அடி உதை அதிகமாகிறது. இதைத் தொடர்ந்து பைரப்பாவிற்குக் கடவுளைக் குறித்த கேள்விகள் எழுகின்றன. கோவிலை அசுத்தப்படுத்தும், அவ்விடத்தைக் கள்ள உறவிற்குப் பயன்படுத்தும் தன் மாமாவைத் தண்டிக்காத கடவுள் எத்தகைய கடவுள் என எண்ணுகிறார்.

மாமாவின் சித்திரவதையிலிருந்து எப்படியாவது தப்பிக்க வேண்டும், தனது அம்மாவுடன் ஊருக்குச் சென்றுவிட வேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டிருந்த வேளையில்தான் அடுத்த இடி இறங்குகிறது. ஒருநாள் காலையில் பள்ளி செல்லும் வழியில் செய்தி வருகிறது. பிளேக் நோயில் சிக்கி பைரப்பாவின் தாய் இறந்துவிட்டிருக்கிறார். தாளமுடியாத துயருடன் அம்மாவின் கிராமத்திற்குச் செல்கிறார். தம்பி, தங்கைகள், பாட்டி மட்டுமே இருக்கிறார்கள். தந்தை எங்கு சென்றார் எனத் தெரியவில்லை.மிகுந்த துயருடன் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்து முடித்துவிட்டு மாமாவின் ஊருக்குச் செல்கிறார். அவரது தாயின் மரணத்தோடு குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலை இன்னும் மோசமாகிறது. ஷானுபோகர் பதவி மற்றொருவர் வசம் செல்கிறது. இக்காலகட்டத்தில் நடந்த விஷயங்களை அவர் தமது ‘ஒரு குடும்பம் சிதைகிறது’ நாவலில் பதிவு செய்துள்ளார்.

II

மாமாவின் கொடுமை தாங்காமல் வரான்ன முறையில் தனது படிப்பைத் தொடர முடிவு செய்கிறார். சில ஆசிரியர்கள் பரீட்சைக்கான பணத்தையும் பள்ளிக் கட்டணத்தையும் கட்ட முன்வருகின்றனர். உணவுக்கு வரான்னம். வரான்ன முறை என்பது அந்தக் காலத்தில் ஏழை மாணவர்கள் இடையே இருந்த ஒரு பழக்கம். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு செல்வந்தர் வீட்டிற்கு மதிய உணவு வேளையில் உணவு உண்ணச் செல்வார்கள். ஏழு நாட்களுக்கு ஏழு வீடுகள். வசதியான பலரும் இதனை ஒரு தர்ம காரியமாக எண்ணிச் செய்து வந்தனர். பைரப்பாவும் இந்த முறையைக் கைக்கொண்டார். தினம் ஒரு வீடு என்று ஏழு வீடுகளைப் பிடித்துக்கொண்டார். ஆனால் அதிலும் பல பிரச்சினைகள். சில வீடுகளில் பெண்கள் இதனைக் கூடுதல் செலவாகவும் சுமையாகவும் கருதினர். சில வீடுகளில் பிச்சைக்காரனைப் போல நடத்தினர். சில வீடுகள் பள்ளியிலிருந்து வெகு தொலைவு. வரான்ன நாட்களில் நடந்த வேடிக்கையான விஷயம் ஒன்றை பைரப்பா கூறுகிறார். அவர் சென்ற வீடுகளில் ஒரு வீடு செல்வச் செழிப்பான வீடு. அங்கு உள்ளவர்கள் பைரப்பாவைத் தங்களுடன் சமமாக அமர்ந்து உணவு உண்ணுமாறு வற்புறுத்துவார்கள். அவர்கள் கனமான காலை உணவை உண்டிருப்பதால் எந்தப் பொருளை மதிய உணவிற்குப் பரிமாறினாலும் ஒரு கரண்டி கூட எடுத்துக்கொள்ளாமல், போதும் போதும் எனக்கூறி விடுவார்கள். காலை உணவே செரிக்காமல் இருக்கும் அவர்களுக்கு ஒரு கரண்டி உணவு போதும். ஆனால் முந்தைய நாள் மதிய உணவிற்குப் பிறகு முழுதாக 24 மணி நேரம் கழிந்து உணவிற்காகக் காத்திருக்கும் பைரப்பாவின் நிலை? வேலையாட்களும் சிறிதளவுதான் பரிமாறுவார்கள்.

இப்படிச் சிக்கிச் சீரழிந்து கொண்டிருந்கும் பைரப்பாவிற்கு ஹோட்டல் முதலாளி ஒருவர் ஒரு யோசனையைக் கூறுகிறார். ‘நீ பிராம்மணனாகப் பிறந்தவன்தானே? உனக்குப் பிச்சை எடுத்துப் படிக்க என்ன தயக்கம்?’ மதுக்கர விருத்தி என்று கூறுவார்கள். ‘நான்கு வீட்டிற்குச் சென்று கைப்பிடி அரிசியை பவதி பிக்ஷ தேஹிம் எனக்கூவிப் பெற்றுக்கொள். பதினைந்து நிமிட வேலை. வெறும் அரிசி என்றால் மக்களும் தருவார்கள். பின் உனது வசதிப்படி நேரம் கிடைக்கும்போது சமைத்துச் சாப்பிட வேண்டியதுதானே’ என்று கூறுகிறார். இதனை ஏற்றுக்கொண்ட பைரப்பா மறுநாளில் இருந்து தம் உணவிற்காக வீடு வீடாகச் சென்று யாசிக்கத் தொடங்குகிறார். அதில் கிடைக்கும் உணவுப் பொருட்களைக் கொண்டு சமைத்து உண்டுவிட்டு அவசர அவசரமாகப் பள்ளி சென்று படிக்கிறார். இதற்கிடையே தனி வகுப்புகளும் எடுத்து, தனது தம்பி தங்கைகளுக்கும் பணம் அனுப்புகிறார். ஆனால் இதற்கும் ஒரு பிரச்சினை வருகிறது. ஒருநாள் பைரப்பாவின் தந்தை அங்கு வந்து அவரிடம் பணம் கேட்கிறார். தானே பிச்சை எடுத்துப் படிப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி பைரப்பா மறுக்கிறார். உடனே பைரப்பாவின் அப்பா, ஊரில் உள்ள அனைத்து வீட்டிற்கும் சென்று, பைரப்பாவிற்கு இன்னும் உபநயனம் (பூணூல் அணியும் சடங்கு) ஆகவில்லை; ஆதலால் அவனுக்குப் பிச்சை இடக்கூடாது; மேலும் பைரப்பா அணிந்திருப்பது கள்ளப் பூணூல் எனக் கூறி அதற்கும் வேட்டு வைக்கிறார்.

III

இதற்கிடையில் அடுத்த பெருந்துயர் வருகிறது. பைரப்பாவின் தம்பியும் பிளேக் நோயால் பலியான செய்தி வருகிறது. அப்போது அந்தச் சிறுவனுக்கு வெறும் ஏழு வயதுதான் ஆகி இருந்தது. எண்ணற்ற கனவுகளோடு இருந்தான். பைரப்பாவிற்கு விரைவில் வேலை கிடைத்துவிடும்; அதன் பிறகு ஒருவேளை உணவையாவது திருப்தியாக உண்ணலாம் என் எண்ணி இருந்தான். இரவோடு இரவாக ஊர் போய்ச் சேர்ந்த போது, அவரது பாட்டியும் தங்கையும் மட்டுமே இறந்த உடலுக்குக் காவலாக இருப்பதை பைரப்பா காண்கிறார். அக்கம்பக்கத்துக்கு வீடுகளில் உள்ளவர்கள் யாரும் உதவ வரவில்லை. துக்கம் விசாரிக்கக் கூட இல்லை. தம்பியின் மரணம் ஒரு புறம் வேதனையைத் தந்தால் மறுபுறம் அவனது இறுதிச்சடங்கை எப்படிச் செய்வது என்ற கேள்வி பைரப்பாவை மிரட்டுகிறது. வழமைபோல் அவரது தந்தை செலவுக்குப் பயந்து தலைமறைவாகிவிட்டார். ஏனைய உறவினர்களும் கையை விரித்துவிட்டனர்.

கரடி என்றழைக்கப்படும் பழைய பணியாள் ஒருவர் மட்டும்தான் உதவி செய்கிறார். அவர் குருப சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களிடம் சென்று நிலவரத்தைக் கூறிச் சிறிது விறகை வாங்கி வருகிறார். கரடியின் உதவியோடு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யத் தொடங்குகின்றனர். சடங்குகளின் ஒரு பகுதியாக வாய்க்கரிசி போடுவதற்குக் கூட வீட்டில் அரிசி இல்லை. மறுபடியும் கரடிதான் உதவுகிறார். அங்கும் இங்கும் அலைந்து கெஞ்சிக் கூத்தாடி மூன்று பிடி அரிசியை வாங்கிக்கொண்டு வருகிறார். வாய்க்கரிசி இட்ட பிறகு பைரப்பா தமது தம்பியின் உடலைத் தோளில் சுமந்துகொண்டு சுடுகாட்டிற்குச் செல்கிறார். விறகுகளைச் சுமந்துகொண்டு கரடியும் உடன் வருகிறார். தீ மூட்டிய பிறகு, பைரப்பாவே இரவு முழுவதும் சிதைக்கருகில் இருந்து நாய் நரி எதுவும் உடலைக் கௌவிக் கொண்டு போகாதவாறு காவல் புரிகிறார்.

IV

அகால மரணங்கள், விடாது துரத்தும் துயரம் ஆகியவை பைரப்பாவைத் தத்துவம் நோக்கிச் செலுத்துகின்றன. எனவே அவர் கல்லூரியில் தத்துவத்தை விருப்பப் பாடமாகத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவு செய்கிறார். அவரது விண்ணப்பத்தைப் பரிசீலித்த துறைத்தலைவருக்கும் அவருக்குமான விவாதம் குறிப்பிடத்தக்கது. துறைத்தலைவர் கூறுகிறார்: “நண்பரே, தத்துவத்தால் உங்களுக்கு சாப்பாடு கிடைக்காது என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? இது எல்லாருக்கும் தெரிந்ததுதானே. உங்களுக்கு நல்ல எதிர்காலம் அமையவேண்டும் என விரும்புகிறேன்.”

பைரப்பாவின் பதில்: “தத்துவத்தால் சாப்பாடு கிடைக்காது என்றால், நான் ஒரு ஹோட்டலைத் திறந்து சாப்பாட்டைச் சம்பாதித்துவிட்டுப் போகிறேன். மரணம், நேர்மை, தர்மம், வாழ்க்கை மதிப்பீடுகள், கடவுள், வாழ்வின் லட்சியம் போன்ற பிரச்சினைகள் என்னைக் கொன்றுகொண்டிருக்கின்றன. நான் தத்துவத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்குக் காரணம், இக்கேள்விகளுக்குப் பதில்களைக் கண்டடையத்தான்.

இதுவரை அவரைத் துரத்தித் துன்புறுத்தி வந்த துரதிர்ஷ்டம் இப்போது வேறு ஒரு வடிவை எடுக்கிறது. அது பிராம்மண வெறுப்பு. பைரப்பாவின் சுயசரிதையின் மூலம் கர்நாடகத்திலும் தமிழகத்திற்கு சற்றும் குறையாத அளவு இந்த இன வெறுப்பு இருந்தது எனத் தெரிகிறது. பல்கலைக்கழகத்திலுள்ள சில்லறை முற்போக்குப் பேராசிரியர்கள் எல்லாம் தத்துவத் துறையையே அந்தணர்களின் கூடாரமாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். அத்துறையில் மாணவர்கள் யாரும் சேராதபடி உள்ளடி வேலைகளைச் செய்கிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் தத்துவத் துறையை சமூகவியல் துறையுடன் இணைக்கவும் செய்கிறார்கள். பைரப்பா பல்வேறு தொல்லைகளுக்கு ஆளாகிறார். மிகுந்த துயர்களுக்கு இடையேயும் சிறப்பாகக் கற்கும் அவருக்கு எந்த உதவித்தொகையும் கொடுக்கப்படவில்லை. ஆனால் பொழுதுபோக்கிற்காகக் கல்லூரிக்கு வரும் பெரிய செல்வந்தர்களின் பிள்ளைகளுக்கு உதவித்தொகைகள் வாரி வழங்கப்படுகின்றன. அவர்கள் அத்தொகையை சிகரெட் குடிப்பதற்கும், ஊர் சுற்றுவதற்கும் பயன்படுத்துகின்றனர். இது குறித்து முறையிடும் பைரப்பாவிற்கு மூத்த பேராசிரியர் ஒருவர் அளிக்கும் பதில்: “பிராம்மணர்கள் இதுவரைக்கும் அனுபவித்ததெல்லாம் போதும். இனி அவர்களுக்கு எந்த உதவியும் கிடைக்கவிடமாட்டேன்.”

பைரப்பா தங்க மெடலுடன் தேர்ச்சி பெறுகிறார். ஆனால் அந்தத் தங்க மெடலைக் கூடப் பெரும் போராட்டத்திற்குப் பிறகுதான் அவரால் பெற முடிகிறது. பைரப்பாவிற்கு அந்த மெடலை, இன வெறுப்பினால் கொடுக்க விரும்பாத பல்கலைக்கழகம், அவ்வருடத்திலிருந்து தத்துவத்திற்கான மெடலையும் சமூகவியல் மாணவனுக்குத்தான் கொடுக்கவேண்டும் என்று சட்டம் இயற்றுகிறது. வக்கீல் நோட்டீஸ் அனுப்பிய பிறகுதான் வழிக்கு வருகிறார்கள்.

V

வேலைக்குச் செல்வத்திலும், பின்னர் வேலை செய்த இடங்களிலும் கூட ஏராளமான இடர்ப்பாடுகளை பைரப்பா சந்திக்கிறார். இதற்கிடேயே இலக்கிய உலகிலும் பிரவேசிக்கிறார். கதை சொல்லுதல் என்பது பைரப்பாவிற்குச் சிறு வயதிலிருந்தே இருக்கும் ஆற்றல். ஒருகாலகட்டத்தில் ஊர்ஊராகச் சென்று கதைசொல்லியும் தமது கல்விக்கான கட்டணத்தைச் சேர்த்திருக்கிறார். இந்த அனுபவம் அவருக்குக் கைகொடுக்கிறது. இலக்கிய உலகத்திலும் ஜாதி மற்றும் சித்தாந்த நிலைப்பாடுகளுக்காக குறிவைத்துத் தாக்கப்படுகிறார் பைரப்பா.

1975 பைரப்பாவின் Daatu நாவல் சாஹித்ய அகாதமி பரிசைப் பெறுகிறது. இது அவரைத் தொடர்ந்து தாக்கி வந்த முற்போக்கு முகாமைச் சார்ந்த எழுத்தாளர்களுக்கு எரிச்சலைத் தருகிறது. தினமும் இரவு நேரத்தில் அவரது வீட்டை நோக்கிக் கற்கள் வீசப்படுகின்றன. காவல்துறையில் புகாரளித்தும் எந்தப் பயனும் இல்லை. வேறு வழியில்லாமல் பைரப்பா தூக்க மாத்திரைகளைப் பயன்படுத்தத் தொடங்குகிறார். அவரது மனைவி இச்சம்பவத்தால் பயந்து பதற்றமடைந்து உறங்காமல் இருக்கத் தொடங்குகிறார். இதனால் அவரது மனைவி உறக்கமின்மை நோய்க்கு ஆளாகி சுமார் இரண்டு வருடங்கள் மனநல மருத்துவரிடம் சிகிச்சை பெற நேரிடுகிறது. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு காவல்துறையினர் குற்றவாளிகளைக் கண்டுபிடிக்கின்றனர். அவர்கள் இரு எளிய தலித் இளைஞர்கள். அவர்களுக்கும் பைரப்பாவிற்கும் எந்தப் பகையும் இல்லை. ஆனால் ஒரு சில எழுத்தாளர்கள், அந்த இளைஞர்களை அழைத்து, பைரப்பா தமது Daatu நாவலில் தலித்துக்களைக் குறித்துத் தவறாக எழுதி இருப்பதாகக் கூறி அவருக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்க வேண்டும் என்று என மூளைச்சலவை செய்திருக்கின்றனர். அப்போது அவசரகால நிலை என்பதால் போலீஸாருக்கு வானளாவிய அதிகாரம் இருந்தது. போலீசார் பைரப்பாவிடம் இந்த இளைஞர்களையும், அவர்களைத் தூண்டிவிட்ட அறிவுஜீவிகளையும் தடுப்புக்காவலில் வைத்து ஒரு பாடம் புகட்டலாம் என்று கூறுகின்றனர். ஆனால் பைரப்பா அந்த அப்பாவி இளைஞர்களின் வாழ்க்கை பாதிக்கப்படக்கூடாது என்றுகூறி அந்த நடவடிக்கையைத் தடுத்து நிறுத்துகிறார்.

 

கன்னட இலக்கிய உலகில் நிலவி வந்த ஏராளமான சில்லறை அரசியல்களை, ஒரு சிறு புன்னகையுடன் பைரப்பா சுட்டிக் காட்டுகிறார். அவரது குரல் எப்போதும் இலக்கிய உலகில் உள்ள குழு அரசியலுக்கு எதிராகவே இருந்தது. பைரப்பா கூறுகிறார்: “இலக்கியம் ஒருகாலும் கூட்டு முயற்சியாக/குழு வெளிப்பாடாக இருக்கமுடியாது. அது ஒரு அமைப்புச் செயல்பாடும் அல்ல. ஒவ்வொரு எழுத்தாளனும் அவனவனது உணர்வுக்கும் பார்வைக்கும் தக்கவாறு எழுத வேண்டும்.” (பக்கம் 584). அவரை ஓர் இலக்கிய இதழின் ஆசிரியராக்க முயன்றவர்களிடம், “இலக்கிய இதழ் நடத்துவது இலக்கியத்தை உருவாக்க உதவும் என்று தோன்றவில்லை. இதழ்கள் இலக்கியப் படைப்பாற்றலுக்குத் தடையாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகம்” (பக்கம் 584) என்று கூறுகிறார். எந்த ஒரு விஷயத்தை நிராகரிப்பதற்கு முன்னும் அதனை ஐயமின்றி முழுமையாகக் கற்றுத் தெரிந்திருக்கவேண்டும் என்பதும் அவரது கருத்து.

VI

பைரப்பாவையும் அவரது படைப்புகளையும் இலக்கிய அரசியல்வாதிகள் அவர்களால் முடிந்த அளவிற்கு இருட்டடிப்பு செய்தனர். இன்றளவும் பைரப்பா கர்நாடகத்திற்கு வெளியே அதிகம் விவாதிக்கப்படாததற்கு, அவருக்கு எதிராக வெறுப்பரசியல் செய்த யூ.ஆர்.ஆனந்தமூர்த்தி முக்கியக் காரணம். ஆனால் இத்தகைய இருட்டடிப்புகளைத் தாண்டி, பல வாசகர்கள் பைரப்பாவைக் கண்டடைந்திருக்கின்றனர். இலக்கியம் என்பது ஓர் அரசியல் செயல்பாடு அல்ல என்பதற்கு இது ஒரு சான்று. இன்று Subaltern Autobiography என்பது உலகளவில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இலக்கிய வகையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. இதற்கான இந்திய வரைமுறைகள் மிகவும் குறுகலானவை. பின்காலனிய திறனாய்வாளர்கள் அந்தணக் குலத்தில் பிறந்து, பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்து, இடதுசாரி அரசியல் சார்பு நிலைகள் இல்லாமலிருக்கும் ஓர் ஆண் எழுத்தாளனை, Subaltern அல்லது விளிம்பு நிலை வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவன் என்று ஏற்றுக் கொள்ளவே மாட்டார்கள். ஆனால் பைரப்பாவின் சுயசரிதை இத்தகைய முன்முடிவுகளைத் தகர்க்கும் ஆற்றல் பெற்றது. பைரப்பாவிடம் இருக்கும் ஆச்சரியப்படத்தக்க குணம், வாழ்க்கையில் அவருக்குப் பெரும்தீங்கு செய்தவர்களைக் குறித்துக்கூடக் கசப்போடு எழுதவில்லை என்பதுதான். தவிர, துயர்களின் நடுவே தத்தளித்த காலங்களிலும் அவர் சுயபச்சாதாபத்தில் மூழ்கவில்லை. மேலும் பைரப்பா தமது சுயசரிதையினூடே ஒரு மாற்று வரலாற்றையும் கூறுகிறார். உதாரணம்: கிராமங்களில் ஜாதி வேறுபாடு என்பது பெயரளவிற்குத்தான் இருந்தது. தமக்குப் பிரச்சினை வரும்போதெல்லாம் பைரப்பா உதவி கேட்பது, கல்லே கௌடா, கரடி போன்ற பிற சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவர்களிடம்தான். இந்தக் காரணங்களுக்காக அவரது ‘பித்தி’ தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படவேண்டும்.

http://www.valamonline.in/2017/04/blog-post.html

தட்பவெட்ப / புவி வெப்பமயமாதல் மாநாடுகளில் ஏன் மாமிச உணவு பரிமாறப்படுகிறது? – பீட்டர் ஸிங்கர் – தமிழில்: அனீஷ் கிருஷ்ணன் நாயர்

பீட்டர் ஸிங்கர் (Peter Singer) மெல்போர்னில் பிறந்தார். மெல்போர்ன் பல்கலைக்கழகத்திலும், ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகத்திலும் கல்வி கற்ற இவர், சமகாலத் தத்துவவியலாளர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர். தற்போது ப்ரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் உயிரி அறம் (bioethics) சார்ந்த துறையின் பேராசிரியராகவும், மெல்போர்ன் பல்கலையில் தத்துவப் பேராசிரியராகவும் பணிபுரிகிறார். ‘அறம்’ என்பதுதான் இவரது முக்கிய ஆய்வுக் கருதுகோள். தத்துவம் மற்றும் அறம் சார்ந்த விவாதங்களை தமது குறும் பத்திகள் வாயிலாகத் தினசரி வாசகர்களிடம் சேர்த்தது இவரது தனிச்சிறப்பு. Ethics in the Real World என்னும் புத்தகம் இத்தகைய 86 கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. இவற்றில் ஒரு சில கட்டுரைகள் அதிர்ச்சியூட்டுபவை.

இங்கு மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ள கட்டுரை வாஷிங்டன் போஸ்ட் இதழில் 2012ம் வருடம் வெளிவந்தது. இக்கட்டுரையை Frances Kissing என்னும் அறிஞர் மற்றும் செயல்பாட்டாளருடன் இணைந்து எழுதியுள்ளார்.

இன்று சுற்றுச்சூழல் செயல்பாடு என்பது லாபகரமான தொழிலாக மாறிவிட்டது. பல நேரங்களில் இத்தேசத்திற்கு எதிராகச் செயல்படும் நபர்களும் சுற்றுச்சூழல் செயற்பாட்டாளர் என்னும் பெயரில் சுற்றி வருகின்றனர். (இவர்களில் ஒரு சில நபர்களை A Dictionary of Fashionable Nonsense செல்லமாக ‘தர்பூசணி’ என்றழைக்கிறது; வெளியே பச்சை, உள்ளே சிவப்பு!) இத்தகைய சூழ்நிலையில்தான் பீட்டர் ஸிங்கர் நமக்கு வழி காட்டுகிறார். பன்னாட்டு நிதி உதவியுடன் செய்யப்படும் பெரும் போராட்டங்கள்தான் சுற்றுச்சூழலைக் காக்கும் என்றில்லை. தனி நபர்களின் உணவுத் தேர்வுகளும் சுற்றுச்சூழலைக் காக்க உதவும் என்பதை ஸிங்கர் தெளிவுபடுத்துகிறார். மேலும் ஸிங்கரின் கட்டுரை நமக்குப் போலிகளை இனம் காணவும் உதவுகிறது.

ரியோ டே ஜெனிரோவில் நடக்கும் ‘நீடித்திருக்கும் வளர்ச்சி’ (sustainable development) தொடர்பான கூடுகையில் ஐம்பதாயிரத்திற்கும் அதிகமான விஞ்ஞானிகள், சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் மற்றும் பன்னாட்டுத் தலைவர்கள் ஒன்று கூடப் போகிறார்கள். இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகு இதே நகரில் இவர்கள் ஒன்று கூடப் போகிறார்கள். அன்று, இங்கு முதல் ‘புவி மாநாடு’ (Earth Summit) நடந்தது. அன்றிலிருந்து இன்று வரை இக்கூடுகைகளின் குறிக்கோள்  பைங்குடில் வாயுக்களின் (பசுமைவீடு வாயுக்கள் Greenhouse gases) வெளியேற்றத்தைக் குறைப்பதன் வாயிலாக, மிகக் கடுமையான வறுமையில் வாழும் 1.3 பில்லியன் ஏழைகளுக்கு உதவுவது எப்படி என்பது குறித்த ஆய்வுதான். இன்னும் வெளிப்படையாகக் கூற வேண்டுமெனில், ‘வருங்காலத் தலைமுறையினரின் வாழ்க்கையை, வாழ்வுரிமையை அபாயத்திற்குள்ளாக்காமல் நாம் அறத்தோடு வாழ்வது எப்படி?’ என்பது இத்தகைய கூடுகைகளின் குவிமையப் பொருள். இதுதான் அவர்களது செயல்திட்டத்திலும் இருக்கிறது.

ஆனால் எங்களுக்குத் தெரிய வேண்டியதெல்லாம் அவர்களது உணவுப் பட்டியலில் என்ன இருக்கிறது என்பதுதான். குறிப்பாக, புவி வெப்பமாகுவதற்கும் பருவ நிலை மாற்றத்திற்கும் முக்கியக் காரணியான மாமிச உணவு இக்கூட்டத்தில் பரிமாறப்படுமா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினோம். நாங்கள் அதனைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றோம்.

எங்கள் மின்னஞ்சலுக்கு முதலில் கிடைத்தது, அலட்சியமும் பெருமிதமும் கலந்த ஒரு பதில். எங்கள் கேள்வியை அலட்சியம் செய்தனர். பெருமிதத்தோடு இந்த நிகழ்வு ‘முற்றிலும் சுற்றுச்சூழலுக்கு மாசில்லாத வகையில் நடத்தும் முயற்சி’ என பதிலுரைத்தனர். ஐ.நா. மக்கள் தொடர்பாளர் ஒருவர் கூறினார்: “பிரேஸில் அரசும், ஐ.நா. செயலகமும், இந்நிகழ்வை முழுப் பசுமை நிகழ்வாக நடத்துவதற்கு ஏராளமான நடவடிக்கைகள் எடுத்துள்ளன. மாநாட்டில் அச்சடிக்கப்பட்ட தாள்கள் / புத்தகங்கள் ஆகியவற்றின் பயன்பாடு மிகவும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. யாராவது சிறப்புக் கோரிக்கை வைத்தால்தான் அவ்விடத்தில் வைத்து தேவை அடிப்படையில் அச்சிடுவது (Print on Demand) முறையில் அச்சிட்டுக் கொடுப்போம். அனைத்து ஆவணங்களும் மின்னாவணங்கள்தான். மேலும் பிளாஸ்டிக் பிரச்சினைகளையும் சரி செய்ய பிரேஸில் அரசு முயன்று வருகிறது.”

இன்னும் அழுத்திக்கேட்டபோது, ஐ.நா. மக்கள் தொடர்பு அதிகாரி, ‘ஆர்கானிக் உணவுகளைப் பரிமாறுவதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கப்படும்’ என்றும் கூறினார்.

கேட்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் ஆர்கானிக் முறையில் வளர்க்கப்படும் ஆடுமாடுகள் / கால்நடைகள், பட்டியில் அடைத்து வைத்து வளர்க்கப்படும் அதே இன மிருகங்களைவிட அதிக அளவு மீத்தேனை (ஒரு பவுண்ட் இறைச்சிக்கு) வெளியேற்றுகின்றன.

1972ம் வருடத்திலிருந்து ஐ.நா. சபை, சுற்றுச்சூழல் கருத்தரங்குகளை நடத்துகிறது. ஆரம்ப காலங்களில் தொழிற்சாலைகளின் பெருக்கம், பொருளாதார வளர்ச்சி, சுற்றுச்சூழலின் மேல் இவை ஏற்படுத்தும் தாக்கம் ஆகியவை விவாதப் பொருட்களாக இருந்தன. 1990களில் இக்கருத்தரங்குகளின் குவிமையம் புவி வெப்பமயமாதலாக மாறியது. முதல் ரியோ சந்திப்பில் (1982ல்) ஐக்கிய அமெரிக்கா உட்பட 189 நாடுகளும் பைங்குடில் வாயுக்களின் வெளியேற்றத்தையும், அபாயகரமான பருவ நிலை மாற்றத்தையும் சரி செய்வதற்கான / குறைப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்பதாக உறுதி கூறின.

ஆனால் இம்முயற்சியில் இவர்கள் பரிதாபகரமான தோல்வியை அடைந்துள்ளனர். இப்போது பைங்குடில் வாயுக்களின் அளவு ஏற்கெனவே அபாயகரமான அளவைத் தாண்டிவிட்டதாகப் பல விஞ்ஞானிகள் கருதுகின்றனர். பல சுற்றுச்சூழல் வல்லுநர்களின் கருத்துப்படி நாம் இன்னும் இருபது வருடங்களுக்குள், திரும்பி வர இயலாத அளவிற்குப் பேரழிவின் சூழலுக்குள் சிக்கிக்கொண்டு விடுவோம். அதன்பிறகு என்ன செய்தாலும் பருவ மாற்றத்தினால் வரும் பேரழிவுகளில் இருந்து தப்பிக்க முடியாது.

ரியோ+20 சந்திப்பில் பைங்குடில் வாயு வெளியேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் புது ஒப்பந்தம் ஏதும் கையெழுத்தாகும் என்ற நம்பிக்கை யாருக்கும் இல்லை. இந்நிலையில் மாநாட்டிற்கான உணவுப் பட்டியலில் இருந்து மாமிச உணவு வகைகளை நீக்குவதுதான் மிகச் சிறந்த நடவடிக்கையாக இருக்கும். மாமிச உணவு வகைகளை நீக்குவதோடு மட்டும் அல்லாமல் அந்நீக்கத்தைப் பெரிய அளவில் பிரகடனப்படுத்தவும் வேண்டும்.

மாநாட்டிற்கு வந்திருக்கும் அனைவருக்கும், மாமிச உணவு எவ்வாறு பருவநிலை / கால மாற்றத்திற்கு முக்கியமான காரணி என்பது தெரியவேண்டும். மாமிச உணவினால் ஏற்படும் மாசு ஒப்பீட்டளவில் வெகு விரைவில் தீர்க்கத்தக்க பிரச்சினை. மாமிச உணவை எடுத்துக் கொள்வதைக் குறைப்பதன் வாயிலாக, நாம் பருவ மாற்றத்திற்கு எதிராகப் போராடலாம். அடுத்த இருபது வருடங்களுக்குள் செய்யத்தக்க, செயல்பட வாய்ப்புள்ள மிகச் சிறந்த நடவடிக்கை இதுதான்.

2006ல் வெளியான ‘கால்நடைகளின் நீண்ட நிழல்’ என்னும் ஐ.நா. உணவு மற்றும் விவசாய நிறுவனத்தின் அறிக்கை, இறைச்சிக்காகக் கால்நடைகளை வளர்ப்பது என்பது கடும் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளை (உள்ளுரில் இருந்து உலகளவில்) உருவாக்குவதில் முதல் இரண்டு அல்லது மூன்று காரணிகளுக்குள் ஒன்றாக இருக்கிறது எனத் தெரிவிக்கிறது. அதனை அடிப்படையாகக்கொண்டு பருவ நிலை ஆய்வாளர்களான ராபர்ட் குட்லாண்ட் மற்றும் ஜெஃப் அன்ஹாங் ஆராய்ச்சிகளைச் செய்தனர். அவர்கள் ஆராய்ச்சி, அதிர்ச்சிகரமான தகவல் ஒன்றை வெளிப்படுத்தியது. கால்நடைகளும் மீத்தேன் செறிவுள்ள அவற்றின் உபபொருட்களும்தான் 51% வாயு வெளியேற்றத்திற்குக் காரணம் என்பதுதான் அது. குறைந்தபட்சம் மூன்றில் ஒரு பங்கு பைங்குடில் வாயுக்களின் வெளியேற்றத்திற்கு இறைச்சிதான் காரணம் என்று ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது.

ஐ.நா. சபையும், ரியோ மாநாட்டில் பங்கேற்கும் செயல்பாட்டாளர்களும், பன்னாட்டுப் பிரதிநிதிகளும் சேர்ந்து மாநாட்டின் அனைத்து விருந்துகளில் இருந்தும், பஃபேக்களில் இருந்தும், காலை, மதிய, மாலை உணவுகளில் இருந்தும் இறைச்சியை முற்றிலும் நீக்கினால், ஐ.நா. சபை உலகைக் காக்கும் விவகாரத்தில் உண்மையான அக்கறையுடன் செயல்படுகிறது என மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ஆனால் பசுமை மாநாடு என்று தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளும் ஒரு நிகழ்வில், இறைச்சி நீக்கம் என்பது ஒரு இரண்டாம்  தரமான யோசனையாகத்தான் இருக்கிறது. இன்னும் சொல்ல வேண்டும் என்றால் அது ஒரு விதப் பேசக்கூடாப் பொருளாகக் கருதப்படுகிறது.

எங்கும் எதிலும் சுற்று சூழல் ஆர்வலர்களின், புவி வெப்ப மயமாவதில் உள்ள அபாயங்களைக் குறித்த பரப்புரைகளை நாம் காணலாம்/கேட்கலாம். ஆனால் இவர்களின் பரப்புரை நட்சத்திரங்கள் யாரும் இறைச்சியைத் தவிர்ப்பது குறித்துப் பேசுவதே இல்லை. சமீபத்தைய கூடுகை ஒன்றில் பெரும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு அமைப்பைச் சார்ந்த செயல்பாட்டாளர் ஒருவர், மக்கள் தொகையை கட்டுப்படுத்த வேண்டியதின் அவசியத்தைப் பற்றிச் சன்னதத்துடன் பேசினார். உணவு இடைவேளையின் போது ossobucco என்னும் இறைச்சி உணவைப் பலமுறை கேட்டு வாங்கி உண்டார். இத்தகைய அதீத இறைச்சி உணவினால் வரும் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளைக் குறித்துக் கேட்டபோது, வெட்கமின்றி, தன்னால் ஒருபோதும் இறைச்சி உணவைக் கைவிட முடியாது எனக் கூறினார்.

இது பிரச்சினையின் ஒரு பகுதி, வளர்ந்த நாடுகளில் இறைச்சி உண்ணுதல் என்பதை மேம்பட்ட வாழ்க்கைத் தரத்தின் ஒரு பகுதியாக, குறியீடாகக் கருதுவதில் உள்ளது. இத்தகைய உணவு முறையைக் கைக்கொள்ளுதலைத்தான், அது வறுமை ஒழிப்பு நடவடிக்கைகளை வீரியமிழக்கச் செய்தாலும், வளரும் நாடுகளும் தமது லட்சியமாகக் கருதுகின்றன.

அந்த அளவிற்கான தேவையை நிறைவு செய்ய வேண்டும் எனில், இப்போது இருப்பதைவிட (60 பில்லியன்) இரு மடங்கு (120 பில்லியன்) அளவிற்குக் கால்நடை எண்ணிக்கையை 2050ல் உயர்த்த வேண்டியிருக்கும் என FAO (Food and Agriculture Organization of the United Nations) கருதுகிறது. இத்தகைய ஒரு நிலை, புவி வெப்பமயமாதலை அதிகரிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் தானிய உற்பத்தியின் மீதும் கடும் அழுத்தத்தை உருவாக்கும். இந்த அளவிற்கு, கால்நடைகளுக்கு உணவளிக்கும் அளவிற்கு, அவற்றின் உற்பத்தியையும் பெருக்க வேண்டும் அல்லவா?

அறிஞரும், ‘உலகிற்கு உணவூட்டல்’ என்னும் புத்தகத்தின் ஆசிரியருமான வால்காவ் ஸ்மில் கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறார்:

“வளர்ந்த நாடுகளில் இப்போது உள்ளவர்கள் உண்ணுவதைப் போல உலகில் உள்ள அனைவரும் உணவு அருந்துவது என்பது மிகக் கடினம். அத்தகைய ஒரு நிலை ஏற்பட்டால், உலகில் இருப்பதை விட 67% அதிகமான அளவு விளை நிலம் தேவைப்படும். தொடர்ந்து பைங்குடில் வாயுக்கள் வெளியேறுவதால், வரும் சில தசாப்தங்களில் எத்தகைய விளைவுகள் ஏற்படும் என்பதை பருவ நிலை மாற்றம் தொடர்பான பன்னாட்டு அரசு குழு கூறியுள்ளது. அவை:

  1. லத்தின் அமெரிக்காவில் 70 மில்லியன் மக்கள் குடி நீர் இல்லாமல் துன்பப்படுவார்கள். பல விவசாயிகள், நிலத்தடி நீர் உப்பு நீராக மாறியதால், பாரம்பரியப் பயிர்களைக் கைவிடுவர்.
  2. ஆப்பிரிக்காவில் 250 மில்லியன் மக்கள் நீர்த் தட்டுப்பாட்டால் துயருறுவர். அங்கு கோதுமை பயிரிடும் விவசாயம் முற்றிலுமாக அழிந்து போகும்.
  3. ஆசியாவில் 100 மில்லியன் மக்கள் கடல் நீர் மட்ட உயர்வால் ஏற்படும் வெள்ளப்பெருக்கை எதிர்கொள்ள வேண்டி இருக்கும். குறைவான மழையால் வங்கதேசத்திலும் சீனாவிலும் நெல் விளைச்சல் பாதிக்கப்படும்.
  4. இந்த நூற்றாண்டின் இறுதியில் கடல் மட்டம் 23 இஞ்ச்கள் உயரும் எனக் கருதப்படுகிறது. இதனால் தாழ்வான பகுதியில் இருக்கும் தீவுகளும், நாடுகளும் அப்படியே மூழ்கும், மறையும் அபாயம் உள்ளது. ஏற்கெனவே மாலத்தீவுகள் புதிய நாடு ஒன்றை விலைக்கு வாங்குவதற்காகப் பணத்தை சேமித்து வருகிறது.”

இறைச்சி உற்பத்தியையும், உண்ணுதலையும் குறைத்தல் பைங்குடில் வாயு வெளியேற்றத்தைக் குறைக்கும் என்பதற்கும், ஆகவே மேலே கண்ட பெருந்துயர்களைத் தடுக்க வாய்ப்புண்டு என்பதற்கும் ஆதாரங்கள் உண்டு. ஆனால் பல கட்ட, பல வாரப் பேச்சு வார்த்தைகளுக்குப் பிறகும் ரியோ மாநாட்டின் வரைவு அறிக்கையில் இறைச்சி குறித்த எந்தத் தீர்மானமும் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக புவி வெப்பமயமாதலுக்குக் காரணமான ஏனைய பொருட்களை உற்பத்தி செய்வதையும், பயன்படுத்துவதையும் குறைப்பதற்கான அவசியத்தைப் பற்றி அறிக்கை பேசுகிறது. முக்கியக் குற்றவாளியைப் பற்றி ஏதும் பேசவில்லை.

சுற்றுச்சூழல் நட்சத்திரங்களுக்கு / தலைவர்களுக்கு இந்த மாநாட்டில் பல சவால்கள் உள்ளன. அவர்கள் தங்கள் தட்டில் இருந்து இறைச்சியை எடுக்க வேண்டிய நேரம் ஆகிவிட்டது.

http://www.valamonline.in/2017/05/blog-post_55.html